Eğer ki bir insan,
bir şair çiçek açıyorsa...
Duruşunu değiştirmelidir cihan.

Bütün hengâmesini, hesaplarını yarıda kesip susmalıdır hayat.

Toprağın çiçek açması sıradandır; mevsimlerin gereği, doğanın kanunudur.

Ama bir şairin çiçek açması,
oluşun en mucizevi başkaldırısıdır.


Dünya çölleşmiş, ruhlar kuraklaşmış, gönüller tebeşir gibi ufalanırken,
sanki yıllardır yağmayan yağmurların yüküyle birlikte bir anda ini vermesi gibi..
pınarın başından seslenir gibi..
o kuraklığın ortasına uzatır buz gibi suyunu testide. doya doya yeşillensin diye.


Sonra bir mucize daha gerçekleşir.
Çiçek açan o ruh, yerin çekim kuvvetine de galip gelir ,kokusuyla, rengiyle, sevgisiyle kanatlanmaya başlar.
dünyadan, dünyalıklardan sıyrılıp göğe yükselmeye başlar.
Sonra da,
yalın, pazarlıksız, hesapsız bir itiraf dökülür en son dizeden: “Seviyorum seni çok.”


Şair Gelincik bize sadece bir şiir okutmadı.
gözlerimize çöken dünya tozunu silkeledi.
Çiçek açan bir ruhu göremeyecek kadar körleştiysek, taşın toprağın arasında kaybolmuşuz demektir.. diyor.

Açın gözlerinizi.

Eyvallah sevgili Gelincik.
iyi dileklerimle.