Bir parazit yayınıdır akıp giden zaman,
Yaşmak dediğin, sadece tatlı bir yalan.
Kapılmışız girdaba, yok sığınacak liman.

Ontolojik bir sargıda kıvranırken benliğimiz,
Simülakrlar çağında kaybolur sahici sesimiz.

Entropinin soğuk kollarına bırakılmış bu kozmos,
Bir apori çıkmazında bütün yönler kaos...

Kendi sınırını aşamayan bir solipsizm perdesi,
Kendinden menkul bir rüyanın en hüzünlü cilvesi.

Efemeral bir kıvılcımız sonsuzlukta parlayıp sönen,
Kendi illüzyonunu hakikat sanıp, gerisin geri dönen.

Yaşadığımızı sanıyoruz geliş sebebini bilmeden,
Ne vahimdir ki; hiçbir şeyin anlamını çözemeden..
.
Çelişkiler içinde keyfen geliş, mecburi gidiş;
Toprağa karışan bedenden geriye kalan otuz iki diş.

İstikamet belli, el açıyoruz son kez ruhuna,
Yitip gidiyoruz nihayet sonsuzluğun girdabına.