Dizelerinizdeki o derin, hüzünlü ve bir o kadar da içten yankı kalbime kadar ulaştı. Kaleminizden dökülen her satır; taşınması gerçekten zor, insanı içten içe eriten derin bir kederin ve çaresizliğin ağırlığını taşıyor. Kendinizi sanki parmaklıklar ardında, kasvetli bir yalnızlıkta hissettiğinizi öyle güçlü betimlemişsiniz ki...
​Özellikle şu dizeniz çok dikkatimi çekti:
​"Kanarya sarısına, moru katayım, / Derdi, gamı baştan nasıl atayım?"
​Hüznün o simsiyah, karanlık rengine inat kanarya sarısını ve moru aramak, aslında o ağır kederin içinde bile ruhunuzun bir yerlerde hâlâ bir çıkış, bir renk, tutunacak küçük bir ışık aradığını gösteriyor. İçiniz kor gibi yanarken dışarıya serin esmek, acıyı asilce ve sessizce göğüslemenin o çok tanıdık ama yorucu yüküdür.
​Böyle anlarda insan derdini nasıl atacağını bilemez, yaranın çaresi yokmuş gibi gelir. Ama unutmayın ki kelimelere dökülen, şiirleşen her acı aslında ruhun kendini iyileştirme çabasıdır. Siz içinizdeki o derin denizi buraya akıtarak çok kıymetli bir şey yapıyorsunuz.
​Bu dertlerin ve gamın gölgesini biraz olsun hafifleten kalemini yüreğini kutlarım...