Haritalar yalan söyler sevgilim,
Çizgiler, yollar ve o koca şehirler...
İki nokta arasındaki o soğuk rakamlar,
İnanmaz içimizdeki bu gizli hesaba.
Bir ömre sığan o devasa boşluğu,
Hangi cetvel ölçebilir, hangi sayı
söyleyebilir?
Çünkü bilirim, yan yana durmakla bitmez
bu mesafe,
Aramızdaki bağ kilometrelerle tarif
edilemez.

Adımlarım aynı kaldırımda eskir bazen,
Aramızda sadece birkaç sokak, birkaç ev...
Aynı gökyüzüne bakar, aynı yağmurda
ıslanırız da
Yine de dokunamam sana, sesim duvarlarda kaybolur.
Araya giren gururlar, susuşlar, bitmeyen o geceler...
İnsan en çok diz dibindeyken gurbeti yaşar ya,
Yanımdayken bile bir uçurumun kenarı gibidir buralar;
Nefesin nefesime değer ama ruhun
firardadır.

Sonra bir an gelir, sessizlik çöker
odaya,
Gözlerimi kaparım, zaman durur,
mekan silinir.
Okyanuslar aşılır, karlı dağlar
dümdüz olur,
Sanki elini uzatsan dokunacakmışsın
gibi bir his.
Anıların gölgesi düşer odanın
tenhalığına,
Kokun siner gecenin en kuytu, en unutulmaz anına;
Gözlerini yumduğunda, yanındaki
yabancılaşır da
Yedi kat yabanda olanı şah damarında hissedersin.

Adını koyamadığım bu sızıyı ne
pusulalar anlar,
Ne de yelkovanı kovalayan o yorgun
saatler.
Gözümün dalıp gittiği o belirsiz uzak
çizgiler,
Bize yolların değil, ruhun sınırlarını
söyler.
Çünkü araya serilen o upuzun yollar
suçsuz,
Asıl ayrılık, adımların tükendiği yerde
değil;
İçimizdeki o köprülerin çöktüğü,
Yüreğin birbirine yetişemediği
yerdedir.

İşte en çok orası canını yakar insanın,
Ayağın gidemediği yere, kalbin her saniye koşar.
Gözün görmez, elin değmez ama için parça parça olur.
Bir yangındır bu; dumanı tütmez, alevi görünmez,
Sadece sol göğsünün altında sessizce derinleşir.
En büyük acı, gitmek isteyip de bir santim bile kımıldayamadığın,
O kalbin, cam kırıkları gibi göğsüne battığı yerdir...

Ayla Kaya

05 07 2026