Saygı değer kıymetli üstadım,
Zulme karşı sessiz kalmamayı, "mazlumun yanında durmayı" bir vicdan borcu bilip; adeta bir zabıt tutanağı titizliğinde ama halk edebiyatının o samimi, aksiyonu bol ve mert edasıyla kaleme aldığınız bu şiiriniz, adaletin tecellisine dair sarsıcı bir hikâye anlatıyor.
Olayın gerilimini, "iki tokat çekip vurdum" dizesinden itibaren bıyık buruşa ve nihayetinde hastane masrafını üstlenmeye kadar giden o insanî refleksi bir film şeridi gibi gözler önüne sermişsiniz.

Özellikle "Kadın yerde idi yaralı değil / On on beş saniye durdum komserim" dizeleri, şairin o anki tereddüdünü, gözlemini ve harekete geçmeden önceki o kısa "karar anı"nı ne kadar gerçekçi bir dille resmettiğinizi gösteriyor.
Son kıtadaki o vicdanlı sualiniz ise, aslında adaletin sadece yasalarda değil, o anı yaşayan insanın yüreğinde nasıl bir hükme bağlandığını sorgulatıyor.

Bir halk ozanı edasıyla, haksızlığa karşı dimdik duran o mert karakteri mısralara dökmek, kaleminizin gücünü ve gönlünüzün hassasiyetini bir kez daha ispatlıyor.
Kaleminize ve o hakikatten yana duran yüreğinize sağlık.
İlhamınız daim olsun.