Bir insanın ömrünü ailesine, evine adayıp sonunda kendi yalnızlığına mahkûm oluşunu bu kadar yalın ve sarsıcı bir dille anlatmak her babayiğidin harcı değil. "Kimi usanmış kimi bezmiş" dizeleri, aslında vefasızlığın ve zamanın insana nasıl acımasızca davrandığının bir özeti gibi. Mustafa Bey, hayatın o saklı kalmış, hüzünlü yüzünü ustalıkla yüzümüze vurmuş.
"Biraz su ver diyememiş" ve "fırça yemiş" dizeleri, bir ömrün nasıl sessizce tükendiğini, en yakınlarından bile beklediği o küçük ilgiyi göremeyişin burukluğunu iliklerimize kadar hissettiriyor. "Enayi denmiş" ifadesi ise o kadar ağır ve o kadar gerçek ki; fedakarlığın bazen nasıl değersizleştirildiğini çok acı bir şekilde ortaya koyuyor.
Huzurevlerinde biten bir ömür ve arkada kalan o koca "vay" ünlemi... Her kıtasıyla bir insanın dramını, yaşanmış bir hayatın nasıl "telef" edildiğini okumak düşündürücü. Bu gerçekçi anlatımınız, okuyan herkesin yüreğine dokunacaktır. Emeğine yüreğine sağlık. Okuduk beğendik.

Hüzünlü Final: Şiirin ritmi, ilk kıtadaki "usanmışlık" ile başlayıp, son kıtadaki "telef olmuş bir ömür" tespitiyle çok sert bir final yapıyor.
Bu şiiriniz, sadece birinin değil, muhtemelen etrafınızda gözlemlediğiniz birçok sessiz kahramanın (belki de tüm yaşlıların) ortak ağıdı olmuş. "Vay" sesi, bu hikayenin içindeki o büyük haksızlığı haykırıyor.
Gerçekten de insan, bir ömür verdiği kapıdan "biraz su" isteyemeyecek hale gelince, geriye sadece o hüzünlü "Vay" ünlemi kalıyor. Kaleminize sağlık; yaşanmışlıkları bu kadar sahici bir dille anlatmak, şairin topluma karşı en büyük sorumluluklarından biridir.

Eskiden huzur evi kavramı yoktu, herkes elinden geldiğince İslâmî gelenekleri yaşatarak anne ve babasına bakardı ve bunu görev bilirdi ama şimdi bu gelenek ve töre kayboldu, anne ve babalar huzur evlerine sığınmak zorunda bırakıldılar.
Duyarlı yüreğine ve kalemine sağlık diliyorum.
En kalbî selam, dua, sevgi ve saygılarımla.
Esenlikler ve şiir dolu günler dileğiyle 💐🤗