Geleceğim diye çıkmıştı.
Nerede kaldı bu ki...
Saatte epeyce olmuş.
Gece gece ne işi olur ki..
Yoksa başına bir işmi geldi?
Bak şimdi elim ayağım titremeye başladı.
Yüreğimde bir pıhtı var sanki.
İçim, lacivert lacivert karardı.
Duvarlar, üstüme koşuyor sanki.
Gamsız, elemsiz duramıyorum.
En iyisi çıkıp bakınayım.

Yok, hiçbir parkta, hiçbir bahçede yok.
Galatayı severdi, orada da yok.
Daha dün karşıdaydık, karşıya geçmez.
Limanda da göremedim.
Emin önünde de gören olmamış.
Yok oğlu yok oldu.

Ben en iyisi mahallede sorayım.
Ama nereye bakacağım, kime soracağım ki...
Konu komşuya sorarım,
Olmadı esnaflara,
Vallahi bizim mahallenin çocukları zehirdir.
Şerefsizim dedektif gibi iş becerirler.

Gören herkes aynı şeyi söylüyor.
Sokağın sonunda bekleyen, lacivert arabaya binip gitmiş.
En iyisi ben eve döneyim.
Beklemekten başka çarem yok.
Bak bu saat oldu hala gelmedi.
Yok oğlu yok oldu

Uykumda geldi.
Ben gidip uyuyayım, geleceği yok bunun.

Tam yatağa yatacaktım ki...
Yastığımda bir not buldum.
Üzerinde veda konuşması yazıyor.
En sonda da 8. Gün geleceğim yazıyor.

Yok bu sabahta gelmedi.
Dün de gelmemişti.
Yok oğlu yok oldu.

Ah ulan çınar ağacı ...
Sahi kaç yıldır seninle yaprak döküyoruz.
Peki ya sen. Sen kaç oldun akasya?

O kadar oldumu yahu... Oldu değilmi?

Tam 40 yıl oldu daha gelmedi,
A bakın bakın kırlangıçlar da dönmeye başlamış.
Of ulan of. Of

Neden gelmedi acaba?
Yoksa, yoksa beni terkmi etti.
Ama geleceğim demişti.
Gelir o dayanamaz bana.
Seviyoruz birbirimizi terk etmez beni.

Hey gazeteci çocuk, 8. Gün ne zaman biliyormusun?
Ne, öyle birgün yok mu ?
Aman Allahım yoksa...