Yoklukla varlıkla sınanır Ademoğlu,
Bir gün ekmeğe hasret kalır,
Bir gün dünyaya sığmaz olur yolu.

Daha çocukken öğrenir hayatın yükünü,
Avuçlarında nasır, gözlerinde umut büyür.
Bir eski evin soğuk duvarlarında,
Sessiz hayaller kurar, sessizce yürür.

Annesinin duası düşer gecelerine,
Babasının yorgunluğu siner ellerine.
Bir lokmayı bölüşmeyi öğrenir önce,
Sonra yenilmeyi öğrenir kaderine.

Yıllar geçer…
Gençlik kapısını çalar bir gün.
Kalbine bir sevda düşer ansızın,
Dünya küçülür bir çift gözün içinde,
Ömrü bağlanır yarım kalmış sözlerine.

Sanır ki aşk sonsuz bir bahardır,
Sanır ki sevdiği hep yanında kalır.
Bilmez ki bazı vedalar sessiz gelir,
Bazı yaralar ömür boyu kanar.

Bir gece kalır tek başına,
Elinde eski bir hatıra.
Gözlerinden düşen her damla yaş,
Dönüşür içinde başka bir yaraya.

Sonra hayat öğretir ona…
Her gelen kalıcı değilmiş,
Her gülen dost değilmiş.
Bazı insanlar yoldaş görünürmüş,
Ama ilk fırtınada gidermiş.

Derken kader döner yüzüne,
Kapılar açılır, dünya önüne serilir.
Daha dün yokluğunu bilen adam,
Bugün varlığıyla sınanır.

Sofraları büyür, adı duyulur,
Etrafı kalabalıklarla dolar.
Ama kalbinin en derin yerinde,
Eski günlerden bir çocuk ağlar.

Çünkü insan gariptir Ademoğlu,
Yoklukta sabırla sınanır,
Varlıkta merhametiyle.
Kaybedince anlar değerini,
Geçince anlar kıymetini.

Biriktirdiği ne varsa bırakır sonunda,
Ne servet gelir peşinden,
Ne de gurur taşınır toprağın altına.
Geriye sadece bir isim kalır,
Bir de insanların dilindeki dua.

Ve bir gün toprak kucaklar onu,
Yorgun bedenini sessizce saklar.
Dünya dönmeye devam eder,
Başka Ademoğulları çıkar yollara.

Toprak son kez sorar:

“Ey Ademoğlu…
Bunca yıl neyi aradın?
Daha çok sahip olmayı mı,
Yoksa gerçekten yaşamayı mı?

Kaç kalbi kırdın hırs uğruna?
Kaç gönül aldın sevginle?
Çünkü bu dünyadan giderken,
Yanına aldığın tek şey…
İnsanlığındır geriye.”