0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
86
Okunma
Ben seni tanımasaydım,
Nereden bilirdim uzakları...
Şehrin öbür ucunu değil,
Kalbimin varamadığı yerleri.
Nereden bilirdim sabretmeyi...
Her gece duayı yarım bırakıp,
“Yarına” diye kendini kandırmayı.
Nereden bilirdim yokluğu...
Dolap dolu ama tabağın boş kalmasını,
Ev kalabalık ama sesin duyulmamasını.
Nereden bilirdim ayrılığı...
Yan yana durup, arada dağlar olmasını,
El ele değip, yüreklerin ırak kalmasını.
En çok da beklemeyi...
Telefonun ekranına bakıp,
“Belki bu sefer” demeyi.
Ve özlemeyi...
Gözümün içine bakıp gülüşünü,
Yarım kalan cümlelerde aramayı.
Ben seni tanımasaydım paşam,
Bunların hiçbiri dert olmazdı bana.
Ama tanıdım...
Ve şimdi her gece,
Senin adınla uyuyup,
Senin yokluğunla uyanıyorum.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
