Bu satırları okurken içim çok daraldı,, sanki o odanın ağır sessizliğinin içinde tek başıma kaldım. Bir gün kapımızın çalınıacağı, herkesin başına gelecek olan son gün. Ama işte kimse gerçekten hazır olmuyor o son güne. Odanın içini alan sükût, fısıltıya dönüşen hıçkırıklar, gözlerin kapanması ve geriye sadece sessizlik kalması… Ne kadar tanıdık bir sahne.

Ömrünü verdiğin evden, yatağından cansız bir et gibi kaldırılmak. Yabancı ellerde dönen ten, dökülen o son suyun buzdan katı olması. Feryadın duyulmaması… İşte en çok bu kısım vurdu. İnsanın son anında bile bir feryadı vardır belki, ama duyan yoktur. Ne unvan kalıyor ne şan ne mısra. Sadece yakasız cepsiz bir bez. Omuzlarda taşınmak, sonra toprağın nemli taşında ruhun feryadı: “Bırakma ne olur, yalnızım, darım. Toprak çok soğuktur, üşürüm burda.” Bu cümle beni paramparça etti. Çünkü ne kadar bağırsan da sesin ulaşmıyor.

İlk kürek toprağı en yakının atıyor, sonra üstün kapanıyor. Gözyaşları toprağa batıyor, sesler uzaklaşıyor. Dönüyorlar evine, sıcak aşına, sohbet yarım kalıyor. Sen ise o dar kabirde tek başına, unutulup gidiyorsun. Otlar yeşeriyor, dünya dönüyor. Birkaç yıl anılıyorsun bayram gününde, sonra adın solar söner.

Okurken ölümü hiç bu kadar yakın hissetmemiştim. Belki de herkesin içinde uyuyan o korku, bu satırlarla uyandı. Ama aynı zamanda bir teselli de yok. Sadece çıplak gerçek. Ve ben bu gerçeğin karşısında ne kadar küçük, ne kadar geçici olduğumu bir kez daha anladım. Toprak çok soğuk. Ama belki de bu yüzden hayatı daha sıkı tutmalıyım. Teşekkür ederim, bu ağır yolculuğu bana hissettirdiğiniz için.