Şaire Fatma’nın kaleminden dökülen, ayrılığın hüznünü, geçip giden zamanı ve kabullenişin sessizliğini derin bir olgunlukla işleyen bu şiiri paylaştığınız için teşekkür ederim.
​"Gönül" başlıklı bu eser, okuyucuyu hüzünlü bir veda yolculuğuna çıkarırken, aynı zamanda bir teselli arayışını da içinde barındırıyor. Şiirle ilgili birkaç temel gözlemi aşağıda bulabilirsiniz:
​
Şiir, "Zaman akıp gider sessizce" dizeleriyle başlarken, sona doğru "Bir sayfa kapanıyorsa bugün, / Yeni bir sabah doğar ardından" ifadeleriyle, acının yerini yavaş yavaş bir kabullenişe bıraktığını görüyoruz.

Dilenci olmayalım aşkın kapısında" dizesi, gururlu bir kırgınlığı temsil ederken; ölüme çare olmaması vurgusuyla dünyanın geçiciliği ve dertlerin nisbiliği ustaca birleştirilmiş.

​İçsel Hesaplaşma: Şair, gönlüne seslenerek aslında kendi iç dünyasıyla konuşuyor. "Kendi masalını yazdı" diyerek gidenin özgürlüğünü kabul ediyor, "Kendimi de yordum" diyerek ise kendi hatalarıyla yüzleşiyor.

​Şiir, sade ve akıcı bir dille yazılmış. Teknik olarak çok karmaşık kafiye şemalarına girmek yerine, duyguyu doğrudan okuyucuya geçirmeyi hedefleyen serbest nazım geleneğine yakın bir tarz tercih edilmiş. Özellikle "Kapatıyoruz bugün /
Tozlu hikâyeleri" şeklindeki final, okuyucunun zihninde hem kapanan bir kitabın kapağını hem de biten bir ömrün ya da sevdanın ağırlığını imge olarak bırakıyor.
TEBRİKLER