Özgün Dil ve Kelime Oyunları: Şair; "yazlaya yazlaya", "kızlaya kızlaya", "toksuzup", "çoksuzup" gibi dile kendi rengini veren, alışılagelmişin dışında türetimler kullanmış. Bu kelimeler, hayatın içindeki o sürekli devinimi, hırsı ve çabayı ritmik olarak çok güçlü hissettiriyor.

Hiçlik ve Fânilik Vurgusu: Her kıtanın sonundaki "bomboş" redifi, insanın dünyada ne yaparsa yapsın, hangi sıfatı kuşanırsa kuşansın (ağlayan, çağlayan, hile yapan, sille yiyen, varlıkta ya da yoklukta olan) ölümün ve zamanın karşısında eşitleyeceği o mutlak hakikati yüzümüze çarpıyor.

"Karamecnun" Tarzı: Şiirde halk şiirinin kafiye şeması korunurken, içerikte varoluşsal bir boşluk ve sitem çok gür bir sesle işlenmiş. Son kıtadaki "Ölmesede bomboş ölsede bomboş" teslimiyeti, eserin felsefi ağırlığını zirveye taşıyor.

Dünyanın tüm telaşını, hırsını ve dertlerini koca bir hiçlik potasında eriten, ritmi son derece yüksek ve düşündürücü bir eser olmuş. Yazan kalemin nefesine, yüreğine sağlık.

Kaleminiz daim olsun
Güzel bir anlatım
Kutluyorum bu güzel eserinizi
Kaleminize yüreğinize sağlık
Selamlar sevgiler saygılar gönderdim..

Bazı insanlar yaşamaz yaşayanlar onları da yaşar sanırlar
saygı ve selamlarımı gönderiyorum

Şairin dilinden dökülen mısralar,
Şiir olup akmış sayfalara.
Şiir yazan ellerinize sağlık.
Kutlarım.Selamlarımla!..