​Gece, bir telefon ekranının mavi suyunda yıkanıyor.
Apartmanlar... göğe uzanan sessiz prizler gibi,
her pencerede başka bir yalnızlık şarj oluyor.

Bir çocuk, parmağının ucunda kayan dünyayı izlerken
gökyüzündeki yıldızları kaçırıyor.
Bulutlar geçiyor,
ama kimse başını kaldırmıyor.

​Kuşlar, antenlere konmuş eski mektuplar gibi bekliyor,
kimsenin okumadığı bir haber taşıyorlar.

Şehrin damarlarında egzoz ve acele akıyor;
kaldırımların taşlarına yorgun ayak izleri değil,
bitmemiş hayatlar siniyor.

​Bir kadın, alışveriş poşetleriyle taşıyor ömrünü;
içinde ekmekten çok, ertelenmiş umutlar...

Bir adam, asansör aynasında kendine bakıyor,
yüzü yerinde duruyor ama
ruhu çoktan başka bir kata çıkmış.

​Ve dünya...
Dev bir dönme dolap gibi dönüyor karanlıkta.
Bir yanda savaşların isi, bir yanda çocukların uçurtmaları...

Bir yanda gökdelenler yükseliyor,
öte yanda bir serçenin yuvası yıkılıyor sessizce.
​Bütün bu gürültünün ortasında
bir çınar yaprağı düşüyor toprağa.
Kimse fark etmiyor.

​Ama belki de dünyayı hâlâ ayakta tutan şey,
o yaprağın düşerken çıkardığı
görünmez sestir...

Hasan Belek
Akçay