Dün gece düşümde gördüm yuvamı,
Yere düşen o emanet yüzüğü
Yeniden taktım en narin yerinden.
Nasırından öptüm hoyrat ellerini;
Canımı acıtmazdı senin tutuşun
adam.

​Unutmadım harcını, taşını, toprağını...
Mala sesinde kurulan dünyamı.
Gecenin bağrına saklamam çivit
rengimi,
Kan lekesi yoksa eğer yüreğinde
Ben bu haşıl kokan düğümlere
razıyım.

​İmam Ali şahit mizan kapısında;
Mihrim sevgindir, şiirdir, kabul
eyledim.
Varsın tutuşsun kirpiğim duvağımın
ucunda,
Kopmazdı bizde o ebedi bağ;
Şah damarında duran canındım senin.

​Alnının teriyle ördün duvarı,
Gönlünün harcıyla sıvadın sokağımı.
Ezan sesinde buldum asıl huzuru,
Ya Vedud zikriyle yıkandı düşler.

​Mor petunya kokusuyla uyandım
pencerende,
Kapında kilit yoktu, bilirdim.
Oyalı yemeni, sırma tülbentle çocuk
misali
Yağmurla birlikte kollarına geldim.

​Tuğla tuğla yükselen aşkın işçisiyim,
Adak gerekmez artık bu sevdaya
adam;
Ben o kurbana da razıyım bağında.
Hoş buldum efendim, hoş buldum
yuvama,
Hoş buldum gölgeni ey koca çınar...

​Dedim ve açtım gözlerimi...

​Karşımda ne bir çınar vardı ne o sıcak
eşik.
Yastığımda yabancı bir rüzgarın isi,
Penceremde mor petunyalar değil,
soğuk duvarlar...
​Anladım ki ne emanet yüzük benim
ne o yuva;
Ben hâlâ vatanında unutulmuş,
Hâlâ o uykusuz gecede sürgün bir
Züleyha...

04 06 2026