0
Yorum
2
Beğeni
0,0
Puan
40
Okunma
Ayşe babaanne şimdi
Kuruçeşme’nin sessizliğinde uyuyor,
toprağın altında değil yalnız,
hatıraların içinde de yaşıyor.
Cumbalı ev duruyor hâlâ.
Karşısında Abbasağa’nın ağaçları,
penceresinde eski ışıkların izi.
Ev boş.
Sedir yerinde,
duvarlar yerinde,
cumba yerinde.
Bir gün kapısı çalındı.
İçeriden açan olmadı.
Çünkü Ayşe babaanne yoktu artık.
Kapının anahtarı bende.
Yılların ağırlığını taşıyan
o uzun demir anahtar.
Bazen elime alıyorum,
demirin soğukluğunda
bir ömrün sıcaklığını hissediyorum.
Kapıyı açsam
sanki sedirde oturacak,
"Hoş geldin evladım" diyecek gibi.
Ama ev susuyor.
Rüzgâr geçiyor cumbanın önünden,
ağaçlar sallanıyor parkta.
Anahtar bende,
ev orada,
hatıralar yerinde.
Ve bazı kapılar vardır ki,
demir anahtarla açılır;
bazıları ise ancak özlemle.
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
