Tam yedi yıl oldu bastın bağrına kara toprağı,
Bir 3 Haziran günü koptu ömrümün en can yaprağı.
Zaman akıp gidiyor ama dinmiyor içimin sızısı,
Böyle yazılmış alnımıza ayrılığın o kara yazısı.

Bir arife günüydü, bayram geliyordu güya,
Kollarımda son buldu, seninle yalan dünya.
Kucağımda kapattın sevgiyle bakan gözlerini,
Unutamam babam, unutamam o son nefesini.

Sessiz bir yiğittin sen, heybetin duruşunda gizliydi,
Koca yüreğin her zaman merhametli ve şefkatliydi.
Dışın vakur bir dağ, için sevecen bir nehir gibi akan,
Evladına her daim sevgiyle, duygu dolu gözlerle bakan.

Yokluğun bir çınar ağacının devrilmesi gibi babam,
Sen gittin gideli yarım kaldı bendeki her bir çabam.
Kokun hala odanda, nasihatlerin hep aklımda durur,
Seni özlemek kalbime her gün en derininden vurur.

Ruhun şad, mekânın o güzel cennet bahçeleri olsun,
Dualarım her an seninle, kabrin nurla dolsun.
Güle güle koca yürekli adam, güle güle sevecen babam,
Sen kalbimin en derin yerindesin, bitmez sana olan sevdam.