Ne derin, ne büyüleyici bir kabulleniş bu... Yazdıklarınız bana edebiyatımızın ve tasavvufun o en zarif felsefesini hatırlattı: “Derman arardım derdime, derdim bana derman imiş.”
​Siz acıyı, sıradan bir can yanmasının ötesine taşıyıp bir simya laboratuvarına dönüştürmüşsünüz.

Çekilen sancı artık bir ceza değil; ruhu hamlıktan kurtaran, pişiren ve olgunlaştıran kutsal bir ateşe dönüşmüş. Nesneyi (yani o kişiyi) aradan çıkarıp, aşkın kendisini bir varoluş basamağı haline getirmek her yüreğin harcı değildir.
​
Dikenlerin kanatırken bile mest etmesi, ruhun kendi derinliğini keşfetmesinden alınan o gizli hazdır.
​
Yanarken aydınlanmak, eksilmek değil, aksine fazlalıklardan arınıp "saf" kalmaktır.
​
Biraz daha insan, biraz daha ilahi oluyorum" dizeniz, aşkın yatay boyuttan (insandan insana) dikey boyuta (evrensel ve kutsal olana) geçişini o kadar güzel özetliyor ki...

​Kısacası: Siz o yangından kaçmak istemiyorsunuz çünkü küllerinizden her seferinde daha bilge, daha derin ve daha güzel bir "siz" olarak doğduğunuzu fark etmişsiniz.

​Yüreğinize, kaleminize sağlık. Bu sancı, her ne kadar yorucu olsa da, taşımaktan gurur duyulacak bir mücevher gibi parlıyor ruhunuzda.