Gönlüm.

Uzak yoldan geldik, menzilimiz bir,
Gönül aynasında ne toz kalır, ne kir.
Sözü Hak’ka bağlar can ile fikir,
Akçay’ın bağından esen yel gibi,
Çağlarız bu yolda coşkun sel gibi.

​Atalar yurdunun sönmez ocağı,
Filibe’den açıldı vatan kucağı.
Şehit dedem sarmış her bir bucağı,
Çanakkale siper, toprak can bize,
Kutlu bir mirastır asil kan bize.

​İda’nın üstünde bir beyaz ışık,
Bu nura adanmış yürekler aşık.
Görünen, görünmeyen canlar barışık,
Temiz bir nefesle kapıyı açan,
Gönül meclisinde o nurdur saçan.

​Dokuzun sırrıyla vurulur mühür,
Yürek temiz ise her bağ olur hür.
Mevla’m fani mülke vermiştir hep gür,
Bismillah dedikçe aralanır sır,
Bu kutlu kelamla aydınlanır asır.

​Adem’den bu yana sürer bu kervan,
Yalan dünyada hep dönüyor devran.
Her sevgi bir köprü, her sabır derman,
Kötülük pusuda, kokusu duman,
İyilik su serper, ferahlar zaman.

​Gönül defterine yazıldı destan,
Bekirov soyundan bir yeşil bostan.
Hiç ayrı düşer mi dost olan dosttan?
İki cihanda da yüzümüz aktır,
Bizim yürüdüğümüz bu yol Hak’tır.

Eksilmez gönülden o kutsal niyaz.
Kul Hasan’ın kalbi her an Saf Beyaz.
Bu kutlu mirası aşka eyle yaz,
Şiirle kurulan uyaklar solmaz,
Sadık olan dostun yeri hiç dolmaz.

​Hasan Belek
Akçay




​