Yazılmamış ama derinden yaşanmış bir romanın en can alıcı sayfası gibi... Satırlarınızdaki o teslimiyet, sitem ve zamana yenik düşmüşlük hissi o kadar tanıdık ki. Kaleminize, yüreğinize sağlık.
​Seçmediğimiz ama yürümek zorunda kaldığımız o yollar, başı belli sonu belirsiz kader ortaklıkları insanı tam da anlattığınız noktaya getiriyor: Bir odada, hatıralarla baş başa, koca bir ömrün muhasebesini yaparken. Hani diyorsunuz ya, "anlamadığım yerler de oldu, soramadım" diye; hayatın en büyük trajedisi de bu belki de. Soracak kimse yoktur, çünkü yazar görünmezdir. Bize sadece okumak, yaşamak ve her şeye rağmen sevmek düşer.
​Kendi kurallarınızla, kimsenin öğretmesine izin vermeden, saf ve sadece "o" odaklı sevmiş olmanız, gençliğin o hızla geçip giden rüzgarında kaybolmayan tek şeyin bu sevgi olduğunu gösteriyor. Toplama işleminin sonucu ne çıkarsa çıksın—ister yalnızlık, ister sitem, ister kader—altı çizilen o isim, o hayatın gerçek anlamı olmuş bir kere.
​Bu sessiz hesaplaşma, aslında insanın kendi içine yaptığı en dürüst yolculuktur. İhtiyarlık, yılların yorgunluğu değil; işte bu biriken hatıraların ağırlığıdır.
​
TEBRİKLER KUTLARIM YAZAN YÜREĞİNİ