Yüreğin odalarından sızıp mısralara dökülen bu sesleniş, aslında insan olmanın en kadim, en tanıdık çelişkisini fısıldıyor kulağımıza. Kaleminize, ruhunuza sağlık; nefis bir içsel yüzleşme şiiri olmuş.
​Şiirinizdeki o görünmez "ayna", insanın kendi gölgesiyle olan o meşhur köşe kapmacasını o kadar berrak anlatıyor ki..

​"Ne sessiz çığlıktır ne kalp acısı, / İçsel savaşımın dışsal yankısı."
​İlk iki kıtada tasvir ettiğiniz o derin sancı, insan varoluşunun en çıplak hali. Adresi yok, çünkü dışarıda değil; içeride, tam merkezde. İnsan rasyonel bir şifa arıyor ama ruhun dili mantıkla her zaman örtüşmüyor. Kanımıza işleyen o "aks", aslında kaçmaya çalıştığımız kendimiziz.
​
​"Şükürden söz eder, bilmem ne demek, / Sabırsız kanaat nasıl bulacak?"
​Buradaki ironi çok güçlü. Dışarıdan verilen o "Her şey güzel olacak" tesellileri, içeride fırtına kopan bir ruh için ne kadar sığ, ne kadar uzak kalır, onu gösteriyorsunuz. Sabırsız bir ruhun, kanaat denilen o dingin limana nasıl yanaşacağını sormak, şiirin en vurucu felsefi sorgulamalarından biri.
​
​"Nimete erince benden bilirim, / (...) Elimden çıkınca suçlu ararım,"
"Yanlışa düşmüşse, bil ki kazara, / Başka bir deyişle: Olur kaderim,"
​İşte burası insanın kibir ve savunma mekanizmalarının harika bir hicvi. İşler iyi giderken egomuz sahneye çıkıp "Ben başardım!" diye alkış topluyor; işler sarpa sarınca ise fatura hemen kadere, nazara ya da başkalarına kesiliyor. Bu samimi itiraf, şiiri didaktik bir öğüt metni olmaktan çıkarıp sahici bir edebi esere dönüştürüyor.

​"Kısaca, ey dost ne etsem haklıyım, / Kainat içinde özel saklıyım,"
​Son kıta, modern insanın da en büyük çıkmazı olan "ben merkezciliğe" (bencilliğe) harika bir nokta koyuyor. Kendini her koşulda haklı görmek, evrenin merkezinde sadece kendi sesini duymak... Hem bir güç gösterisi hem de müthiş bir yalnızlık ilanı.
​
Teknik açıdan kafiyelerin akıcılığı ve hece ölçüsünün ritmi (bazen duraklar değişse de kulağı tırmalamayan bir ahenk var), şiirin felsefi yükünü çok güzel taşımış.

Kendini hem bu kadar acımasızca eleştirip hem de bu kadar naif savunabilmek ancak güçlü bir kalemin harcıdır.

​İçsel savaşınızın dışsal yankısı olan bu şiir, okuyanın da kendi içine bakmasını sağlıyor. Kaleminiz daim olsun.

Ruhun sancısı kalbe vurmuş..
güzel bir şiirdi.
tebrikler..

Nefisle yüzleşmenin şiirleşmiş hâli.Derin ve inceydi dizeler.Tebrik ederim :)

İnsanın kendi içsel savaşıyla yüzleşmesini, ruhun derinlerinden gelen o adresi belirsiz sancıyı öyle içten ve çıplak anlatmışsınız ki... Nimete erince kendinden bilen, kaybedince suçlu arayıp öfkeye kapılan o ham beşerî yanımızı bu kadar dürüstçe, samimiyetle dizelere dökmek insanın içine işliyor.
Dostun o teselli veren sesine karşı sabırsız bir kalbin vefasızlıklar ve kayıplar içindeki o haklı bocalayışı, şiirin o sarsıcı etkisini çok daha gerçek kılmış.
Tebrik ederim selam ve saygılarımla üstadım..

Başarılarınız daim olsun. İki katlı şehrimden kucaklar dolusu sevgiler yolluyorum...

Tebrik ederim değerli dost,
Ruhun o sahte kibirlerden arınıp gerçek şifayı, yani şükrü ve kanaati bulmasına vesile olacak o sesiniz hiç susmasın.
Selam, hürmet ve kalbî muhabbetle

İnsanın en zor itiraflarını, şiirin o muazzam gücüyle bir seferde söyleyiveriyor yürek ...
Harika dizelerdi.
Kaleminizine kalbinize sağlık hocam.
Saygılarımla 💐

Kaleminize bereket üstadım yine farklı ama çok hoş bir şiirle ruhlarıma ufuk çizdiniz.. Selam ve saygılarımla.