Sordular mı, alıştım, diyorum da,
Ben bu gurbet ele hiç alışamadım,
Çok şükür, çok rahatım, diyorum da,
Ben bu gurbet ele hiç alışamadım.

Ha vatan ha burası ne farkeder,
Ne ederse insan hep kendine eder,
Bülbül altın kafeste vatanım der,
Ben bu gurbet ele hiç alışamadım.

Eski dostlar selam, sabahı kesti,
Analar, babalar evlatlara küstü,
Para- pul sevgisi imanı geçti,
Ben bu gurbet ele hiç alışamadım.

Gerçek sevgi, gerçek sevda kalmadı,
Gecelik sevdalar etrafı kapladı,
Huzurlu yuvalar mazide kaldı,
Ben bu gurbet ele hiç alışamadım.

Tarla, tapan, traktör hayalimdi,
Birkaç yıl çalışır, dönerim diyordum,
Koca bir ömür heder olup gitti,
Ben bu gurbet ele hiç alışamadım.

Fırsat buldukça vatana gittim,
Emeklilikte kesin dönerim, dedim,
Emekliyim, hastane yeni evim,
Ben bu gurbet ele hiç alışamadım.

Zalim bu hastalık, göz açtırmıyor,
Doktorlara kalsa, gidicisin diyor,
Azrail kapıda hazır bekliyor,
Ben bu gurbet ele hiç alışamadım.

Evladım gel hele yanı başıma,
Her şeyim sana kaldı, gülerek harca,
Lakin cenazemi köyüme yolla,
Ben bu gurbet ele hiç alışmadım.

yusuf akkaya