Yüreğinize, kaleminize sağlık. Okurken insanı hem o ilk sevdaların coşkulu baharına götüren, hem de ayrılığın o kaçınılmaz, buruk ayazıyla baş başa bırakan çok içten ve ritmi yüksek bir şiir olmuş.
​Şiirinizdeki duygu geçişleri o kadar doğal ve güçlü ki, insan okurken üç farklı mevsimi yaşıyor adeta:
​
Sevginin getirdiği o saf neşeyi, "gülüşlerin kahkahalara dönmesini" ve aşkın gökyüzüne yazılacak kadar devasa hissettirişini çok güzel aktarmışsınız. Gökkuşağı renkleri gözümün önünde canlandı.
​
"Daha karlar yağmamıştı dağımın eteklerine" ve "Ne aklar düşmüştü saçlarıma" dizeleri harika birer metafor. Henüz hayatın ve ayrılığın yükünü taşımayan, zamanın donduğu o saf dönemi çok naif özetlemiş.
​
Gitmeden önceki o "geri döneceğim" vaadinin yarattığı o acı seziş... İnsanın aklı bilir bazen biteceğini ama gönlü işte, o umuda tutunmaktan vazgeçmez. Şiirin sonundaki o "hep aynı umutla" bekleyiş, okuyucunun burnunu sızlatan cinsten.

​Hüznü de sevinci de ajite etmeden, tam kıvamında ve çok akıcı bir dille kağıda dökmüşsünüz. Kelimelerin ahengi insanı hiç yormadan akıp gidiyor.

​Yazmaya, hissetmeye ve hissettirmeye lütfen devam edin;
kaleminiz dert görmesin.