Eski bir kapı burası,
Duvarların sıvası dökülmüş.
Gıcırdayarak açıldı ağır ağır,
Elinde değneği, beli bükülmüş.
Öyle bir bakışı vardı ki
Yüzüne yılların izi düşmüş.
Buyur etti, girdim içeri.

O evde zaman durmuş gibiydi,
Duvarda eski fotoğraflar İlişti gözüme
Ve asılı kırık bir ayna...
Ocakta kör olmuş ateş,
Kapkara bir çaydanlık.
Belli ki üstüne gelmiştim çayın.
Kimsin demeden doldurdu bardağı titreyen eliyle.
Sonra o anlattı, ben dinledim;
Ben anlattım, o dinledi.
Ayrılık vakti geldiğinde
Gözlerim asılı kaldı gözlerinde.

Yavaşça doğruldu, uğurladı beni,
Yine o bilge, o yorgun tebessümle.
Dışarı çıkıp uzaklaşırken
Arkamdan ağır ağır kapandı o eski kapı.

Anladım ki ben o evde
Sadece bir ihtiyarla çay içmedim;
Kendi geleceğimin eşiğinden geçtim.
.
Mustafa Yaman
16 Mayıs 2026