"AYRILIK...

Ayrılığın kirpiğinden öptüm ben…
Kanadı dudaklarım… ama sustum!
Çünkü senin yokluğun…
Bağırarak değil…
İçimi çürüterek öldürdü beni…

Avuçlarımda papatyanın gözyaşı…
Her yaprakta “belki” dedim…
Her “belki”de biraz daha öldüm!
Sen ihtimal bile bırakmadan gittin…
Ben hâlâ ihtimallerde yaşıyorum…

Sen öpünce iyileşirdi yaralarım ya…
Şimdi yaralarım seni arıyor…
Bak!
Kapanmıyor hiçbir şey…
Çünkü merhemim… beni yaralayanın dudaklarında kaldı!

Soruyorum kendime geceleri!
Kim öpecek şimdi bu yüreği?!
Kim saracak bu parçalanmışlığı?!
Yok!
Kimse sen gibi acıtamaz…
Kimse sen gibi yakamaz…
Ve kimse…
Senin gibi iyileştiremez!

Bu acı başka…
Bu… terk edilmek değil!
Bu…
Sevilip yarım bırakılmak!
Bu…
En güzel yerinden kırılmak hayatın!

Sen gittin ya…
Ben aynaya bakamaz oldum!
Çünkü yüzümde sen varsın…
Ama yanımda yoksun!

Ben seni kaybetmedim…
Sen beni bende öldürdün…
Ve ben…
Her gün biraz daha gömüyorum kendimi…

Şimdi söyleyin bana…
Bir insan…
Kendi cenazesini kaç gece yaşar?..

Kim… öpecek şimdi…
Senin yaraladığın yüreğimi…
Suskun Şair Fazlı Acar