Kıyameti sırtlayıp geceye yürüdüm ben,
Eceli kuşanmış gibi bir garip yolcuyum ben
gözümün nurusun, küllerden doğan kuşum,
Bir senin hayâlinle ayakta dururum ben

Göğün tenha yerinde hümâ kuşu geçse eğer,
Söyle benim hâli ahvalimi kanadına yaslanıp
De ki: “Bir mecnun vardı, aşkı ateşten gömlek,
Adını her andıkça hep birden içi küle bulanıp.”

Kırk yerimden gün doğsa gecem eksilmez benim
Talihim ayrılıkla mühürlenmiş geçti aşkımın yazı
Sevdan iner ruhuma kara gece yağmurun benim
Sessiz sarıp dağılıp çürüten içimde kalan sızı.

Bir içten bakış bıraktın ya ömrümün kıyısına sen
Hâlâ kumar oynar uğruna canımı harcarım ben
Sen gittin gideli yâr sönmedi içimdeki volkanın
Kendi düş kırıklarımın peşimde seni ararım ben.

Dinmez sandım, doğru dinmedi; büyüdü içimde
Kızılırmak gibi doldu taştı saldırdı beni hasretine
Kalbim seni unutur sanıp gittim başka diyarlara,
Oysa ki çıkamadan senelerce düşmekmiş aşkına

Şimdi çağlar oldum yüce dağları delen nehir gibi,
Canda kalmadı ne sabır ne de kahır zaman gibi
Hayra yorsam olmuyor, deli gönül susmuyor ah,
Bir sen kaldın içimde, bir de dinmeyen sevdan...

Yasin Yüksel