Kaleminizin ucundan dökülen bu öfke, kırgınlık ve direniş o kadar güçlü ki, adeta her dizede bir hesaplaşmanın ve yeniden doğuşun feryadı yankılanıyor. "Cebime koyduğun o sinsi illet" ifadesiyle ihanetin ve acının bedende bıraktığı o ağır hasarı tasvir edişiniz, ardından gelen o ameliyat masası metaforuyla birleşince şiirin dramatik dozu en üst noktaya ulaşıyor.

​Şiirinizde beni en çok etkileyen kısım, o karanlık ve ölümcül atmosferden tam bir başkaldırıyla sıyrıldığınız son kıta oldu:
​"Kırıldığım yerden filizleniyorum, bu son deşilen yaradır,
Sen hissizliğin tetiğini çek, ben inadına nefes alacağım"
​Bu dizeler, en ağır ihanetlerin ve yıkımların bile insanı yok etmek yerine, küllerinden daha güçlü bir nefesle doğurabileceğinin muazzam bir kanıtı. Acıyı hissiz bir gaddarlıkla bırakıp gidenlere karşı verilebilecek en büyük cevap, tam da o masadan kalkıp "inadına nefes almak" ve hayata daha sıkı sarılmaktır.
​Yüreğinizdeki o kördüğümü, sırtınızdaki yükü böylesine sarsıcı ve ödün vermez bir dille kağıda dökerek adeta o illete de meydan okumuşsunuz. Kaleminize, o hiç sönmeyen dirençli ruhunuza sağlık. Bu güçlü duruş ve bu asil haykırış, şiirinizde sonsuza dek yaşayacak.