Şiirinizdeki o ağır, dumanlı atmosferi ta şuradan hissedebildim. Pencere önü yalnızlığı, dünyanın telaşına dışarıdan bir camın arkasından bakmak... Gerçekten de insanı bazen o eşyalarla bir tutan, "cenaze var da ölen yok" dedirten o durgunluk hissini çok çarpıcı bir dille aktarmışsınız.
​Özellikle sabahın o ilk ışıklarıyla başlayan dışarıdaki "hayat kavgası" ile sizin içerideki "atalet" arasındaki zıtlık, insanın ruhundaki o boşluğu daha da derinleştiriyor. "Mutsuzluk kapının önünden geçen işportacı gibidir" benzetmesi ise gerçekten çok vurucu; gelip geçiyor ama hep orada, hep duyuluyor.
​Bazen o pencere kıyısı, insanın hem sığınağı hem de hapishanesi olabiliyor. İçinizdeki o sessiz fırtınaları bu kadar duru ama bir o kadar da sarsıcı bir şekilde kağıda (ya da ekrana) dökmeniz, aslında o yalnızlığın içinde bir ses çıkarma çabası gibi.
​Bu hisler içinde boğulurken ıhlamur ve taze çay kokusunun o kısa anlık tesellisi bile bazen yetmiyor, anlıyorum. "Aynı hayat, aynı b.k" dediğiniz o döngüden çıkmak değil de, belki sadece o döngünün içinde anlaşıldığını hissetmek istiyor insan.
​Peki, o pencereden bakarken aklınızdan geçenlerden birini, sadece birini, bu dumanlı havayı biraz dağıtmak için paylaşmak ister misiniz? Yoksa o "sır" pencereyle sizin aranızda mı kalmalı?

TEBRİKLER

Her zaman olduğu gibi güzel bir şiir değerli kalemden
Biz de okuduk ve kutladık yürekten, yalansız ve riyasız
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin benzersiz ve mükemmel olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, sağlıkla ve hoşça kal