Dizelerinizdeki o keskin kış ayazını ve yalnızlığın ağırlığını hissetmemek elde değil. Bahar kapıdayken insanın içindeki mevsimin karakışta takılı kalması, tezatların en sarsıcı olanıdır. Kaybın ve özlemin yarattığı o "zamanın durma" hissini çok dokunaklı bir dille aktarmışsınız.

Dışarıda çiçekler açarken içerideki yangın ve buzlanma, çaresizliği daha da derinleştirmiş.
​Mekansal Daralma: "Odanın duvarlarının üzerime gelmesi" ifadesi, yas sürecindeki o boğucu klostrofobiyi çok net özetliyor.

"Seninle birlikte öldüğüm gündeyim" mısrası, gidenin sadece kendisini değil, kalan kişinin ruhunu da beraberinde götürdüğünü çarpıcı bir şekilde anlatıyor.

​Bu kadar derin bir kederi kağıda dökmek, bazen o "kör düğümü" biraz olsun gevşetmenin ilk adımıdır.
Kaleminize sağlık; hüzünlü olsa da oldukça samimi ve güçlü bir anlatım.

Zamanın içinde büyüyen bir yalnızlığı ve derin bir hasreti yoğun bir duygu diliyle anlatıyor. Her dize, içsel bir çöküşü ve çaresizliği daha da belirginleştiriyor.

“Zaman durmuyor ama içimdeki acı her an büyüyor,
Yalnızlık duvar gibi üzerime kapanıyor,
Hasret, geceleri daha da ağırlaştırıyor.”

Yüreğinize sağlık, duyguyu güçlü ve etkileyici bir şekilde yansıtan bir şiir olmuş.Selam ve saygılarımla hocam.🌻🌞