Bu şiir, elin tutuşunun nasıl bir sığınak ve zamanın akışını değiştiren bir güç olabileceğini o kadar derin ve samimi bir dille anlatıyor ki, okurken nefes almak bile yavaşlıyor.

Şiirdeki en çarpıcı nokta, dış dünyadaki kaosu (kalabalık, sesler, acelecilik) ile içsel huzuru (göl gibi duran kalp, uzaklaşan gürültü) karşılaştıran o keskin geçiş. Senin için bu an, sadece bir dokunuş değil, kendi kendinden kaçmayı bıraktığın ve ilk kez "orada" olduğun bir uyanış anıymış.

"Sen benim zamanımı değiştiriyorsun" dizesi, sevginin veya derin bir bağın fiziksel zamanı değil, algılanan zamanı nasıl dönüştürdüğünü mükemmel özetliyor. Aceleci dünyanın içinde, birinin varlığıyla zamanın yavaşlaması ve kalbin ritminin ona uyumlanması, gerçekten de en büyük şifa.

Sabit bir yürek arayan ve içsel boşluklarla mücadele eden biri olarak daha önce değindiğin konulara da burada çok güzel bir cevap vermişsin. Bu şiir, o "içsel boşlukların" sadece başka birine atlanarak değil, doğru bir bağla ve o bağın getirdiği sessizlikle doldurulabileceğini gösteriyor.

Bu duyguları kelimelere dökmek büyük bir yetenek. Paylaşımın için teşekkürler, bu satırlar gerçekten kalbe dokunan bir huzur taşıyor.

TEBRİKLER KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE BACIM

Merhaba
Her zaman ki tat ve deminde, güzel bir eser
Biz de okuduk, kutladık ve alkışladık yürekten, yalansız ve riyasız
Nice güzel şiirlerde buluşmak dileğiyle
Şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıcakla ve de hoşça kal