1
Yorum
7
Beğeni
5,0
Puan
94
Okunma
Eskiden söz, dağ gibi dururdu insanın ardında,
Bir kelâm çıkınca dudaktan, yemin sayılırdı ardında.
Şimdi savruluyor rüzgâr gibi, iz bırakmadan,
Ne sözün hükmü kaldı, ne de sözün adamı ardından.
Her yanımız yalan dolan, kirli bir sis gibi çökmüş,
Doğruyu söyleyen susmuş, eğri söz baş tacı olmuş.
Ayna tutsa insan kendine, yüzüne bakamaz hâl,
Vicdan sustu mu bir kere, kalp de olur viran, harap.
Sorarsın şimdi: nasıl yaşar insan olan?
Bir avuç doğruyla direnir, düşse de kalkar her an.
Çürük zamana inat, özüyle kalır dimdik,
İnsan dediğin; sözüyle yaşar, sözüyle ölür artık.
5.0
100% (3)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz