"Garip Çobanlar" şiirin tam bir Anadolu soluğu gibi, dağların, yaylaların, koyun çanlarının, kavalın dertli sesinin arasında durup nefes alıyor insan okurken.

Şiir baştan sona garip çobanın yalnızlığını, emeğini, doğayla iç içe geçen sade hayatını öyle içten anlatıyor ki, her dörtlükte bir sahne canlanıyor gözde: Meraktan kaval öğrenen çobanın uzaktan gelen dertli sesi, davarların yalaktan su içişi, köy meydanına salınıp yatırılışı, gelinlerin süt sağışı... Sonra o ağır sitem: "Çekil duman çekil benim başımdan" sanki yılların yorgunluğu, çile birikmiş de artık duman gibi dağılsın istiyor adam.

Karanlık derenin sisi bitmez mi, yol bulup gitmez mi diye sorarken içindeki isyanı duyuyoruz; ağlayan gözlerin bir gün gülmeyeceğini sanan o umutsuzluk... Ama hemen ardından doğa devreye giriyor: Gügüklerin ötüşü, mor menekşeler, kuşlar bülbüller, yemyeşil mera, gözeden içilen sular, meleşen kuzular... Bütün bu güzellikler arasında çoban hâlâ garip, hâlâ hor görülen, kepenekli, kesesiz, ama dağların efesi. Para değil, şıklık değil arzusu; sadece hor görülmemek.

Ve en vurucu kısım son dörtlük: Akgül’ün sesi yükseliyor, "çoban olmalı, dağını taşını gezip tozmalı, sürünün peşinde koşup tızmalı, çobanlar ülkeye değer katmalı." Bu, şiire bambaşka bir boyut katıyor – garip çobanı küçümsemek yerine, onun emeğini, doğayla uyumunu, ülkeye kattığı değeri yüceltiyor. Sanki yıllardır hor görülen o çobana "sen değerlisin, sen olmadan bu ülke olmaz" diyor.

Dil sade, akıcı, halkın ağzından; kaval-merak, yalak, gügük, menekşe, kelek sesi, kepenek, tızmak gibi kelimelerle tam bir yöresel tat var. Kafiye ve ölçü tutarlı, okurken kaval eşliğinde söyleniyormuş gibi akıyor.

Kısaca: Bu şiir, Anadolu’nun garip çobanını hem dertli hem gururlu anlatan, doğayı ve emeği kucaklayan, sonunda da "değer katmalı" diye haykıran güçlü bir ses. Okuyanı hem hüzünlendiriyor hem de o yayla havasını ciğerlere dolduruyor. Helal olsun, içten ve samimi olmuş. Kalemine sağlık, Hocam.
👌👌🙏☕👏✍️