Gece yine omzuma çöktü,
sessizlik ağır bir palto gibi üzerimde.
Sokak lambaları titrek,
rüzgâr eski bir şarkıyı fısıldıyor kulağıma.

Bir zamanlar umut vardı içimde,
gözlerimde sabahın ışığı…
Şimdi ise kırık hatıralar
ceplerimde taş gibi ağır.

Adını her düşündüğümde
zaman biraz daha yavaşlıyor.
Bir saat duruyor kalbimde,
akrebi sen, yelkovanı ben.

Yürüdüğüm yollar tanıdık ama
yanımda yürüyen kimse yok artık.
Adımlarım yankılanıyor gecede,
sanki geçmiş peşimden geliyor.

Bir fotoğraf kaldı masamda,
gülüşün hâlâ aynı.
Ama o gülüşe ulaşan yollar
çoktan kaybolmuş bir şehir gibi.

Bazen gökyüzüne bakıyorum,
belki bir yıldız düşer diye.
Dilek tutmak için değil…
sadece içimdeki karanlık biraz aydınlansın diye.

Çünkü bazı gidişler vardır,
bir kapı kapanır ve
arkasında koca bir hayat kalır.
O kapıyı açacak anahtar
artık hiçbir yerde yoktur.

İşte o yüzden söylüyorum
sessizce, yorgunca:
Ömrüm bitti demek belki ağır bir söz
ama bazı geceler
insanın içinden gerçekten bir ömür geçer.

Eğer bir gece
sen de aynı sessizliğin içinde kalırsan,
bir şarkı çalarsa uzaklardan
ve kalbin biraz sızlarsa…

Bil ki bir yerde
aynı şarkıyı dinleyen biri daha var.