3
Yorum
16
Beğeni
5,0
Puan
164
Okunma
Başkalarının yarasından kelime devşirmek kolay,
kendi yarasına bakmak zor.
Acı, süs değil emanettir.
Şiir olmak için önce susmayı hak eder.
Ağladım biraz,
ama gözyaşımı saklamadım —
gösterdim.
Yaram vardı elbet,
fakat kabuğunu her gün
bilerek soydum.
“Bak” dedim,
“kanıyor hâlâ.”
Oysa bazı acılar
sessizken onurludur.
Ben ise alkış bekledim
kırık yerlerimden.
Sevgi değil istediğim,
acıma topladım.
Yarayı iyileştirmek yerine
seyirci büyüttüm.
Şimdi anlıyorum;
en derin sızı
paylaşılamayan değil,
pazarlananmış.
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz