Bir akşam üstü sustu evin duvarları,
Gökyüzü griydi, içim kadar.
Gittin de ardında kaldı
Yarım kalmış hatıralar.

Ayakkabın kapı önünde değil artık,
Sesin yankılanmaz koridorda.
Ben hâlâ “baba” diye seslenirim,
Cevap düşmez boşluğa.

Keşke biraz daha kalsaydın,
Bir çay daha içseydik birlikte.
Söyleyecek çok sözüm vardı,
Boğuldu hepsi içimde.

Veda edemedim baba,
Elini son kez tutamadım.
Bir “hakkını helal et” demeden
Gözlerine bakamadım.
Özlemin ağır bir dağ gibi,
Göğsüme çöker her gece.
Bir ölür insan babasını kaybedince,
Bin acıyla yaşar gizlice.

Büyüdüm sandım ben kendimi,
Meğer sana yaslanmışım.
Dağ gibi bildiğim omuzun
Altında saklanmışım.

Şimdi rüzgâr sert esince
Üşüyen tarafım çoğalır.
Bir çocuk kalır içimde,
Adını anınca ağlar.

Veda edemedim baba…
Sözlerim yarım kaldı.
Gözlerimde saklı kaldın,
Kalbimde sızın kaldı.
Özlemin geceye düşen
Soğuk bir yıldız gibi.
Ne kadar uzak olsan da
Yanımdasın sanki.

Dua olur adın dilimde,
Sessizce sana varırım.
Bir gün kavuşmak umuduyla
Sabırla seni anarım.

Veda edemedim baba…
Ama sevgim bitmedi.
Toprak alsa da bedenini
Kalbim seni terk etmedi.
Bir gün yine buluşuruz,
Göz göze sonsuzlukta…
O zaman tamamlarım
Yarım kalan vedamı sana.