Bu şiir, "Gelme ecel, gelme…", ölümün (ecel) kapıyı çalmasına karşı insanın içinden yükselen o samimi, yalvarış dolu itirafı öyle çıplak ve içten dökmüş ki... Ali Rıza Coşkun'un kalemi, burada ne büyük bir tevazu ne de abartılı bir isyan; sadece "daha hazır değilim" diyen bir kulun samimi yalvarışı var. Şiir, klasik "gelme ecel" temalı halk şiirlerinden (örneğin "Gelme ecel gelme üç gün ara ver" türküsü gibi) esinlense de, modern bir iç hesaplaşmayla yoğrulmuş: yarım kalmış hayaller, dağlar, projeler, dualar, torun kokusu... Hepsi bir "daha" ile başlıyor – daha kendime geleyim, daha kul olabileyim.

Dörtlük dörtlük hissettirdikleri:

- Başlangıç: "Dur! Nereye böyle?" – Ecele hitap eden o samimi, günlük dil; sanki kapıda bir misafir gibi karşılamak yerine durdurmaya çalışıyor. "Sanki eksiksiz bir defter bıraktım" ironisi çok vurucu – aslında tam tersi, her şey yarım.
Yarım kalmış dağlar, hayaller, ömür arzusu... Yetmez bir ömür, yetmez bir dağ silsilesi – zamanın darlığına, insanın bitmeyen arzusuna isyan değil, kabullenişle karışık bir rica.
Kendini düzeltememek, nefs pası, içindeki çocuğu büyütememek, kul'u diriltememek... Tasavvufi derinlik burada parlıyor; ölüm gelmeden önce "tamamlanmak" isteği, tövbe, secde, dua hepsi yarım kalmış.
Yarım projeler, iyilikler, dualar; torun kokusu, "şimdi kendim için yaşayacağım" deme fırsatı... Hep ertelemelerin, "yarın"ların bedeli
şimdi ecel mi geldi?
Söz verme kısmı: "eski ben olmayacağım", secdeleri yarım bırakmamak, tövbeyi geciktirmemek, ateşi söndürmek... Bu, bir tür son şans yalvarışı ama samimi, yapmacık değil.
Son: "Git şimdi. Git hele… Ben kendime geleyim." Ve o muhteşem kapanış: "kapıyı çal usulca beni secdede bul." Hazır olmayışın zirvesi; ölüm geldiğinde bile "kul" olarak yakalanmak isteği. Teslimiyet, ama aceleye getirilmemiş bir teslimiyet.

Bu şiir, "ecel"i kişileştirerek (kapı çalma, dur çağrısı) halk şiiri geleneğini sürdürürken, modern insanın ertelemeleri, iç çatışmaları, manevi olgunlaşma özlemini öyle gerçekçi anlatıyor ki... "Ben daha tamam değilim, ben daha hazır değilim" – bu dizeler, birçok insanın sessiz duası gibi...

Yüreğine, kalemine sağlık Üstad..
Bu şiir okundukça, insan kendi "yarın"larını sorguluyor; belki biraz daha secdeye, biraz daha tövbeye koşuyor.
Gönülden selamlar, dualar...

Kul Yorgun
🙏✍️☕