CEMRE
Dün bir cemre düştü havaya
Uyandı bağ ile bostan
Kışın susturduğu kuşlar
Ses verdi yeniden candan

Ayaz çözüldü dallardan
Kar sulara karıştı
Kurumuş çatlak toprakta
Yeşilin tonları yarıştı

Güneş daha bir sıcak şimdi
Yel daha bir yumuşak esiyor
Kara sabrı öğreten mevsim
Yerini artık umuda veriyor

Tomurcuk titrer dalında
Bir müjde saklar içinde
Her cemre bir diriliştir
Can var toprağın kalbinde

Uykudan kalkar tabiat
Can bulur her bir zerre
Rabbim’in kudret nişanı
Düşer gökten müjdeli cemre

Irmak çözer buzdan zincir
Çağlar sevinçle taşarak
Dağların suskun yamaçları
Uyanır güneşe bakarak

Tarlada sabanın izi
Toprakla yeniden konuşur
Kara kışın yorgunluğu
Bir sıcak nefesle savuşur

Çoban kaval üfler yine
Ses yayılır ovaya bayıra
Bir cemre düşer insanın da
Üşümüş gönül yuvasına

Kış ne kadar sert olursa
Bahar o kadar müjde demek
Her düşen cemre aslında
“Umudunu kaybetme” demek.
19 ŞUBAT 2026 ALİ BALABAN