“Bazı ihanetler affedilmez… sadece unutulmuş gibi yapılır.”

Hançerin Gölgesinde;

Ne eski hayat kaldı içimde,
Ne de o bildiğim neşe…
Gülüşlerim yarım kaldı,
Hepsi dağıldı sessizce.

Bir zaman “biz” dediğim ne varsa,
Şimdi kirli bir hatıra,
İhanetin gölgesi düşmüş
En masum anılara.

Güvendim, yanıldım belki,
Kalbimi verdim körü körüne,
Bir hançer gibi saplandın,
Ciğerimin tam orta yerine.

Yaktın beni, söndürmedin…
Kül ettin de öldürmedin…
Adını sildim kalbimden,
Ama içimden sökemedim…

Şimdi geceler hesap soruyor,
Vicdanım susmuyor içimde,
Pişmanlık bir yara gibi
Her nefeste kanar derinde.

Ne umut kaldı tutacak elimden,
Ne de düşler eskisi gibi…
Sen kendini affetsen bile,
Ben seni çoktan sildim içimden.

Yaktın beni, söndürmedin…
Kül ettin de öldürmedin…
Adını sildim kalbimden,
Ama içimden sökemedim…

Küllerim savruldu rüzgârla,
Adını anmam artık dilimde,
Bir zaman cennet sandığım yer
Şimdi enkaz, tam önümde.

Ne sana dair bir iz kaldı,
Ne de dönüp bakacak halim,
Kırıldığım yerden öğrendim
Sevmemeyi… en acı halim.

Yaktın beni, söndürmedin…
Paramparça, yine bitmedim…
Sen kendini affetsen bile,
Ben seni çoktan… SİLDİM!