Aramızdaki
ne metreydi
ne kilometre.

Mesafe,
bazen göğüste kalan
tek bir atıştır;
titreyip duran,
kulağa varacak
bir yol bulamayan.

Bazen
yarım saniyedir;
göz kapağı iner
ve o yarım saniyede
bir el,
dokunuşun eşiğine kadar gelir
ama suskun bir milimetrede
sonsuzluğa
gömülür.

Bazen
dilin ucunda kalan
bir kelimedir;
pencere camındaki
bir yağmur damlası gibi
kayar,
parıldar,
ama asla
dudaklara ulaşmaz,
sessizlikte
silinip gider.

Ama en acı mesafe
şuradadır:
güzelliğin bütün işaretleri
bir araya geldiğinde
akşamüstü ışığı,
yağmurun kokusu,
adımı söyleyen bir sesin titremesi,
bir anlığına
koluma değen
parmakların sıcaklığı
zaman,
soğuk bir vakar ile
demir kapıyı
yavaşça kapatır
ve anahtarı
kendi derinliğinde
yitirir.

Geriye kalır
çekilemeyen bir sahne,
kapanmayan bir kucak,
yalnızca birinin zihninde
telaffuz edilen
bir “seni seviyorum”
ve diğerinin göğsünde
sonsuzca
işitilmeden kalan.

Mesafe
dünyanın en görünmez yarasıdır;
kanı yoktur,
kırığı da.
ama her nefes
“olabilirdi”yi
hatırlatır.

Ama
olmadı.