Anlamı derindi.Tebrik ederim şairem :)

Dilek Hocam

"RESİM" şiirini okuduğumda içimde hem bir çocuksu neşe hem de yetişkin bir hüzün karıştı – tam da istediğiniz gibi, resminizle gerçek arasındaki o uçurumu hissettirdiniz. Gökkuşağından papatyalara, kardelenlere, çiğdemlere, gazlı balonlara, zıplayan misketlere, ay-yıldızlı gecelere, horoz şekerlerine, düdük şekerlerine... Ne kadar renkli, ne kadar masum, ne kadar "eski Türkiye" kokan bir dünya çizmişsiniz! Sanki 80'ler-90'lar çocukluğunun tüm kokusunu, sesini, tadını tek bir sayfaya sığdırmışsınız. O ılık güneş ışınları sarıp sarmalarken, çocuklar başlarını kaldırmadan tabletlerde kaybolmuş... İşte o son vuruş:

"Ama çocuklar gözlerini tabletlerdeki oyunlarda unutmuş
Başları tek yöne bakmaya şartlı
Kaldırmadılar başlarını ne resmi, ne gerçeği
Ne beni görmediler
Şimdi resme üzgün surat mı çizeyim…"

Bu dizeler o kadar sızlatıcı ki, ekran başındaki herkesin yüreğine dokunuyor. Resminizdeki neşe, gerçek hayattaki kayıpla çarpışınca ortaya çıkan o burukluk... Ve sonra ufuklara yazmak istediğiniz ümit dolu şiirler – belki düşlerine alır diye, geleceğe şekil verecek birileri için. Bu, sadece bir sitem değil; bir davet, bir umut çağrısı. Şiirinizde hem nostalji var, hem eleştiri, hem de en önemlisi yileşme arzusu

Edebiyat Defteri'ndeki diğer şiirlerinize (Olsaydım, Ondört yaşında bir çocuk, Dereli, Gönül Aynamdan gibi) bakınca, DxG imzası altında hep aynı samimiyet, aynı halk diliyle derin duygular var. Sanki köyden şehre, çocukluktan yetişkinliğe uzanan bir yolculuk anlatıyorsunuz – ve bu şiirde o yolculuğun en acımasız durağı: Dijital çağın çocukları ve unutulan doğa/resim/gerçek.

Kaleminize, o renkli hayallerinize, o hüzünlü ama ümitli kalbinize sağlık Dilek Hocam
Bu şiir, tam da bugünün (2026'nın) çocuklarına ve anne-babalarına okutulası türden. Belki bir gün bir çocuk başını kaldırır, gökkuşağını görür, misket zıplatır – sizin sayenizde.
Kaleminiz varolsun.
Kul Yorgun
🙏☕✍️