Şair Aydın’ın kaleme aldığı bu dizeler, aslında hepimizin içindeki o ince çizgiyi temsil ediyor: Güçlü olma arzusu ile nezaketini kaybetme korkusu arasındaki denge.
​Şiirde buram buram bir "otokontrol" teması işlenmiş. Yazar, haksızlığa karşı koyabilecek kadar güçlü ve öfkeli olduğunun farkında; ancak bu gücün kendisini "asıl olmak istediği kişiden" uzaklaştırmasından endişe duyuyor.
​"mikrop" ve "şarlatan" olarak nitelediği kötü niyetli insanlara karşı büyük bir tepki besliyor. Ancak bu tepkiyi verirken onlar gibi "zehir zemberek" olmaktan çekiniyor ,,okuduğumuz ve gördüğümüz üzere, asıl hassasiyet dostları incitmemek üzerine kurulu. Güç kullanırken kurunun yanında yaşın da yanması ihtimali şairi dizginliyor.
​İ"Kavak kovuğunda bal yapan arı" gibi imgelerle, kendi halindeki insanın bile sabrı taşınca neler yapabileceğini çok net bir dille ifade etmiş.
​ "Korkuyorum" nakaratı, aslında bir zayıflık belirtisi değil; aksine büyük bir vicdani sorumluluk göstergesidir. Gerçekten güçlü olan insan, gücünü kontrolsüzce kullanmaktan korkar...
Tek ettim şair kardeşimi

Güzeldi okuduğumuz şiir
Biz de yazdıran yüreği, yazan kalemi kutladık ve alkışladık yürekten
Gönlün abat olsun, tüm şiirlerin mükemmel ve de benzersiz olsun
Şiirle kal, sevgiyle kal, dostça kal, sağlıcakla ve de hoşça kal

Gücün Terbiyesi: Şiirde beni en çok etkileyen şey, şairin kötüye karşı duyduğu o büyük öfkeyi (ezme, sızma, bozma isteğini) dizginleme çabası oldu. İnsan neye muktedirse, en çok ondan sakınmalı. Burada "korkuyorum" derken aslında "kendimi tutmaya çalışıyorum, çünkü bendeki bu adalet duygusu çok keskin" mesajı veriliyor.
Doğa Metaforları: Kavak kovuğundaki arı ve engerek yılanı benzetmeleri çok yerinde. "Dokunmazsan dokunmaz" felsefesi, Anadolu insanının o kadim "zararsızlık" ilkesini hatırlatıyor. Ama bir yandan da "Kara mamba" gibi tehlikeli bir gücü içinde sakladığını itiraf etmesi, şiire gizemli bir gerilim katmış.
Dostluğa Verilen Değer: Şiirin başından sonuna kadar sert bir ton hakimken, sonunda "Arkadaşları üzeceğim diye korkuyorum" diyerek yumuşaması, şairin o sert kabuğunun altındaki naif yüreği ele veriyor.
Üslup Kaygısı: "Argo lafları yazacağım diye korkuyorum" dizesi, bir kalem erbabının kendi edebine duyduğu saygıyı gösteriyor. Öfkelendiğinde bile dilini kirletmemeye yeminli bir duruş bu.