Yine eski günleri özledi bu yorgun yüreğim,
Yine çocukluk yıllarımı hatırladım.

Gariban değildik günlük kazanır günlük yerdik,
Römork koşardım on oniki yaşlarında.

Gece tren beklerdik Kars Garında
En çokta Kars çayında at suvarmayı severdim,
Hele birde mevsim ilk baharsa,
Coşarak akardı Aras nehri biz (Kars çayı) derdik.

Bazen taş köprüden Aras nehrinin akışını seyrederdim,
Bazen Kars Kalesinden Kars’ın güzelliğine bakardım.

Giderdik Önceleri Rahmetli Babamla Çobanoğlu kahvesine,

Dinlerdik Aşıklarımızı,
Sonraları artık kendim giderdim Çobanoğlunun kahvesine.

Bir defasında Murat Çobanoğlu abimin evine,
Arabamla ağaç götürdüm,
Yanında Aşık Şeref Taşlıova’da vardı.

Sohbetini çok severdim Rahmetli İlhami Demir üstadın.
Murat Çobanoğlu
Şeref Taşlıova’nın,
Veysel Şahbazoğlunun,
Rüstem Alyansoğlunun
Mevlüt İhsaninin
Karahanlı Murat emminin,

Sabri Şimşekoğluyla bir dostluğumuz vardı,
Doyulmazdı o dönemdeki tüm aşıklara
Azmı bilet sattım Eski garajlarda.

Ballomuz vardı örneğin,
Sürünür haliyle
Renk katardı Şehrimize,

İmren Lokantamız vardı
Rahmetli Gülistan Çobanoğlu emmim gelirdi
Rahmetli Çobanoğlunun babası,
Sohbeti bitmezdi İmren lokantasında.

Hasan usta vardı
Belediye dükkanlarında,
Bol kepçe yemek verirdi,
Yeltekin sınaması vardı,
Şımışkacı Çello vardı,
Şehir sinemasının önünde şımışka satardı,

Ismihan emmi vardı
Film koptuğunda
Kendi anlatırdı filmin devamını kendi sinemasında.

Belediye sınaması vardı örneğin,
Bin dokuz yüz yetmiş iki yılının on birinci ayına kadar çocuktum,
Ne zaman Babam Rahmetli oldu
Dağıldı yuvamız bitti çocukluğum,

Dedim ya güzeldi eski günler,
Aslında Şair olmamında tek sebebi yaşadığım hayattan geliyor,
Aslında binlerce konu var yazılacak,
Bunu aylarca ıssız bir köşede oturup yazmam lazım,

Sizleri yorduğum için özür dilerim,
Özledim çocukluk yıllarımı.
Özledim acısıyla tatlısıyla çocukluğumu,
Ben Şair Aydın Tazegül
Özledim özlediklerimi.

Şair Aydın Tazegül