Hayatı acı ettiler bu ak yüreklere,
Her yanımız hain, her yanımız mayın...
Kısacık ömürlere,
Kocaman ölümler dikte ettiler.
Anlamak istediğimiz o saflığı bulandırıp,
Ciğerimiz ağzımızdan gelene dek kusturdular.
​Oysa Adana’nın yolları taştandı,
Aşk vardı Toroslar’ın dumanlı başında.
Gelincik çiçekleri arasında özgürlük,
Ve dar patikalarda çocuksu bir neşe...
Geldiler o kokuşmuş fikirleriyle,
Cennetimizi iblise teslim ettiler.
​Kurumuş sonbahar yapraklarında yürürken,
Kışı düşünemezdik bile...
Şimdi ey sevgili, etme isyan!
Birlikte doğduk, birlikte öleceğiz.
Bak, asırlar geçse de daha "demincek"
Lalezar içinde saf bir zevki-sefadayken,
Havva, Kabil için dağlamıştı yüreğini.
​Gel şimdi, acıyı bal eyleyelim,
Zamansız bir mekânda beklemeye duralım.
Nasılsa bu kısa ömürde,
Bir mum yakıp keyfimize bakmayacağız;
Ama elbet sonsuzlukta,
Sıkıca sarılacağız aşka...
​Ha gayret,
Biraz daha sabret