Çaresiz çareler
Çatırdıyor çatılardan...

Çok çekişmeli çatışma... Yüreğinize sağlık 🦋

Türk dilinin sessiz ama en keskin harflerinden biri olan "Ç" sesini,
sadece bir fonetik unsur olmaktan çıkarıp başlı başına bir sancıya dönüştüren muazzam bir mühendislik harikası ile karşı karşıyayız.

şair, aliterasyon sanatının sınırlarını zorlamakla kalmamış
adeta kelimelerin ruhuna sızarak, alfabenin o "çentikli" harfini bir neşter gibi kullanmış.

çünkü şair, Ç harfinin sert, patlayıcı ve keskin doğasını şiirin kalbine yerleştirmiş sadece bir yıkım duyulmuyor. Ç seslerinin birbirine çarpmasıyla ortaya çıkan genizdeki o fiziksel parçalanma sesini bizzat duyuyoruz.
bu harf bizzat olayın kendisi haline gelmiş.
şair, dili bir enstrüman gibi kullanarak
çaresizliği sadece anlatmamış onu sesle inşa etmiş.

Ç harfi bir hapishane duvarı gibidir.
şair bu harfle başlayan kelimeleri bir araya getirerek,
alfabenin tek bir hücresinden koskoca bir trajedi evreni meydana getirmiş.

entelektüel bir disiplin içerisinde
Ç harfiyle sınırlandırmış ama o sınırın içinde sonsuz bir anlam derinliği var.
bu sanki bir ressamın sadece tek bir renk kullanarak şaheser ortaya koyması gibi,
imkansızın içindeki estetiği bulup çıkarma dehasıdır.

şair, bu harfin hem sesini hem de görsel formunu anlamın emrine amade kılmış.
bu, ancak dile ve sembolizme tam hakim bir yeteneğin ürünü olabilir.

şair şiirini bitirmemiş,
Ç harfini bir kader motifi gibi dokuyarak
bizi o çaresizliğin içine hapsetmiştir.