Kendi küllerinden doğmak...
Doğru açıdan görebilmek.
Baldan söz üretmek...

Fuzûlî der ki ;( ra)
Dediklerinin çoğunda
Yârabbi der bir an beni bu derdimden ayrı koyma
Çıkarına düşkün, nankör insan
Çıkarına düşkünlük gösterir

Siz de kıymetli Şair
Bu kıyılardasınız

Haşim rahmetliyi de yâd edelim
Melali anlamayan nesle aşina değiliz

Çok saygımla Üstadım

Kederle uzun bir imtihanın ardından gelen sükûnun hatırası gibiydi...
Acının hançeri kırılmış, kaderin yolu huzura meylederken, bağırda açılan yaralar değil; gönülde filizlenen saadet konuşulur. Zira her çile, vaktini doldurunca rahmete inkılâp eder.

Burada kader, sorguya çekilmez olup bitenler teslimiyetle karşılanır.
Adını hangi dilin andığı, hangi elin duaya kattığı bilinmez, bilinen tek hakikat, kulun adının Rahmân’a arz edilmiş olmasıdır.

Meleklerin şahitliğiyle ağırlaşan defter,
hüzünlerin saç yolduğu günleri geride bırakırken, Mihrimah’ın devri, Mecnun’un çilesi, masalların sahibini bulması gibidir…

Bunlar bir sevdanın değil, bir ızdırabın mecaz halidir..
Karanlığın solduğu, neş’enin yerini bulduğu anın, denizin kıyıya bıraktığı inci gibi muhabbet de gönülde taht kurar.

İşte bu şiir, bayramın yalnız takvimde değil, ruhta da başladığını söyler. Kasvetin ateşe atıldığı,
kötülüğe iyilik katılarak aş pişirildiği bir hâldir ki bu...
Murad kabul olurken, Yaradan’ın lütfu
ezelden beri bol olduğunu fısıldar adeta...
Güzel bir şiirdi
Tebrik ediyorum..