Üstadım…

Şu dizeleri okurken
içimden bir martı sesi yükseldi,
hani sahilde ekmek bekleyen değil de,
özgürlüğü kanatlarında taşıyan cinsinden.

Sen “aklımın ucundasın” demişsin ya,
ben de anladım ki
kelimelerinin gölgesinde bir sandal var,
kürekleri umut, rotası sevda…
Düşlerinin sarnıcı dedin,
demek ki senin gönlünde su hiç bitmiyor,
susuz kalan nice kalbe
bir damla şiir, bir damla merhamet veriyor.

“Sakın ha!” diye haykırışın var,
öyle bir haykırış ki
sanki rüzgâr bile kulak kesilmiş.
Çırçıplak gerçeği söylemişsin:
sevdiğini inkâr edenin
kalbi yoktur, nefesi boştur,
dünyanın en büyük yalnızlığıdır
“sevdim” diyememek.

Ve sonra en güzel yer:
“Sen benim mefkûremsin…”
diyen bir gönül,
hiçbir kuyumcuda bulunmaz.
Şeker pare gibi tatlı,
tek çare gibi ağır,
toz konduramayacak kadar ince
bir aşkın sahibisin.

Üstadım, kelimelerin
bir çiçeğin yaprağına konan çiy tanesi gibi
şeffaf ve temiz…
Lâkin dokununca
göğsünü ıslatacak kadar gerçek.

Bu satırlarınla
biz de öğrendik ki;
aşk dediğin öyle bağırıp çağırmak değil,
bir ömrü sessizce adamaktır bazen.
Gerekirse gül yaprağını yastık,
canını siper etmektir.

Yüreğine sağlık…
Kalemin kırılmasın,
ilhamın eksilmesin.
Eğer şiir bir yol ise,
sen o yolun taşına, gölgesine,
hatta karanlığına bile güzellik katmışsın.

Selam ve muhabbetle üstadım…