3
Yorum
9
Beğeni
5,0
Puan
242
Okunma
Bir yangının
küllerinde seni ararken,
ne gökyüzü kalıyor elimde,
ne de toprakta teselli.
Sorular sormuyorum artık sana,
çünkü...
cevaplarını biliyorum;
gözlerindeki suskunluk
her şeyi fısıldıyor bana.
Kokun, miski amber gibi
damarlarıma kadar sızıyor,
gözlerimden içime iniyor,
ruhuma yerleşiyor.
Her nefeste
biraz daha sen oluyorum,
biraz daha yok oluyorum benden.
Ve anlıyorum,
aşk dediğin;
ne sadece kavuşmak,
ne de yalnızca yanmak.
Aşk,
külün içinden filiz veren
bir nar ağacıdır;
hem kor, hem meyve,
hem acı, hem şifa.
Ellerini düşünürken
tüm kapılar açılıyor içimde,
bir gül yaprağına dokunur gibi
kalbime dokunuyorsun.
Ve ben,
bir kez daha doğuyorum
yanışının aydınlığında.
5.0
100% (8)
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz