Yoklar..

Bir uzun yoldayım, giderim şimdi,
Gönül bir dergâhtır, sırrını saklar.
Düşe kalka geçtim, nice engini,
Felek vurdukça da, yaramı yoklar.

Gençlik bir pınardı, aktı kurudu,
Hayal bir fidandı, tezden çürüdü.
Bu handan nice can, geldi yürüdü,
Ömür durdukça da, aramı yoklar.

Ne ağa ne paşa, ne de bir beyim,
Ben bu âlem içre, küçücük şeyim.
Ateşe düşmüşüm, nedir dileyim,
Yanan yüreğimi, külleri yoklar.

Sabır denen taşı, bastım bağrıma,
Ses verdim sevdanın, yanık nârına.
Aldanıp dünyanın, sahte kârına,
Vicdanım her gece, beni bir yoklar.

Dünya bir değirmen, öğütür unun,
Dün sahiplendiğin, bugün kimin?
Böyledir ezelden, kanunu bunun,
Gelen gidenleri, her hece yoklar.

Saçıma ak düştü, kışım göründü,
Yüzüme çizgiler, bir bir büründü.
Omuzumdaki yük, yere süründü,
Gözlerim maziye, dalıp da yoklar.

Vakit tamam olur, yolun sonunda,
Hasan der faniyim, Yaradan katında.
Bedenim uzanır, toprak altında,
Ruhum bu bedeni, son defa yoklar..

Hasan Belek
14 06 25
Akçay