İSTEMEM..

Gönlüm yorgun düştü, dünya kahrından,
Boş teselli sözü, artık istemem.
Her yanında hile, sahte tavrından,
Gösterişli yaşam, inan istemem.

Cahil yol gösterir, bilgiç pozunda,
Körler fili tartar, kendi özünde.
Gerçek kayıp olmuş, yalan tozunda,
Bu karanlık gidiş, dolmuş istemem.

Mazlumun ahları, göğe yükselir,
Zalimin saltanat, sanma devrilir.
Gözyaşı sel olmuş, umutlar kırılır,
Sessiz kalan diller, anma istemem.

Erdem bir köşede, unutulmakta,
Hırs ve tamah şimdi, başa konmakta.
İnsanlık neferi, mumla yanmakta,
Değersiz şeyi o, zaman istemem.

Ruhum bir kuş gibi, çırpınır durur,
Fırtınalar dinmez, kalbim yorulur.
Sığınacak liman, nerede bulunur,
Sahte bir huzuru, vurur istemem.

Zihinler prangalı, sözde özgürlük,
Riyakâr dindarlık, kalpte körlük.
Vicdanlar nasırlı, özde ötümlük,
Böyle bir mirası, sözde istemem.

Ömür bir nefestir, gelir de geçer,
Ecel şerbetini, her canlı içer.
Gerçeği unutan, gafletle seçer,
Aldatan bu rüya, geçer istemem.

Sözler düğümlenir, boğazda kalır,
Gördüklerim acı, yüreğim yanar.
Susmak isyan olur, sabrım daralır,
Taşıyamam bu yükü, kanar istemem.

Şöhretin parıltısı, göz boyar imiş,
Makâmın sevdası, insanı yer imiş.
Alkışların sesi, bir anlık kâr imiş,
Böyle sahte paye, şeref istemem.

Dost kapısı Hak’tır, edeple varılır,
Alçakgönüllülük, en başa yazılır.
Samimi bir dua, arşa uzanır,
Gösterişli kulluk, riya istemem.

Kul Hasan’i der ki, bu dünya fâni,
Aldanma rengine, yoktur dermanı.
Hakikat tek yoldur, anla bu mânı,
Gerçek aşk dışında, bir şey istemem.

Hasan Belek
08 05 25
Akçay