Ölüm ve İbret
​Ölüm denen o gerçek, gelir aniden sana;
Onun için hazır ol, al azığı yanına.
Şeytan denen alçağın, olma sakın askeri;
Rabbine itaat et, durma zikrinden geri.

​Belirli bir ömürle, sınayacaktır seni;
Vakti saat gelince, terk eder ruh bedeni.
Aklını kullan da gel, yönel hayır hasenata
Cazibeye kapılıp, hiç meyleme dünyaya.

​"Allah" deyip durmadan, ifa etsen zikrini;
Dehşetli hesap günü, korur senin hakkını.
Sonunda mükâfat var, cennet denen nimetle;
Kalacaksın orada, sonsuz bir saadetle.

​Şeytana uyarak olduysan onun askeri;
Mahşer günü dökersin, gırtlağa kadar teri.
Hesap bitip de soldan, alınca defterini;
Dilersin: "Rabbim ne olur, döndür dünyaya beni!"

​Fakat fayda eylemez, bu yalvarış, bu figan;
Rabbim der ki: "Götürün şu hadsizi karşımdan!"
Seni tutup atarlar, zebaniler nârına;
Oranın odunu olma, aklını al başına!