Sana öğretebileceğim bir şeyler yok küçüğüm
Bildiğimi sandıklarım var sadece
Ve bilmediğime inandırıldıklarım
Bir de inandıklarım
Eriyik halindeki benliğimin üzerine kurulmuş
Fildişi kulelerden ibaret

Göz yordamıyla yaşamakta sanattır
Üzerine vicdan serpiştirilmiş
Yarı uyanık bilinçle
Bu yüzden
Aşk ve devrim en hayalperest umut türleridir
Bir aşkın kadavrası üzerinde takas edip bildiklerini
Anlarsın
Anlamanın uzaklaşmak, uzaklaşmanın anlamak olabileceğini
Sorun aslında iki kalbin bağıl hızlarıdır
Beyninse kendi halinde mesaisi

Susmak zamanı ne zamandır küçüğüm
Konuşmak zamanı ne zaman?
İsan kelime kelime sökülür dimağından
Sonra gargara edilip çirkef bir varsayımın gırtlağında
Tükrülür
Şanslısındır bir yabancıya bütünleşebilirsen parçalarından
Her aynaya baktığında
Zaman sanki ilmek ilmek sökülür
En kötüsü ne kadar kaybolduğunu bulamamak
Sende kalan yanın
Belki daha kayıp
Bulduklarıyla daha çok kayboldu insanlık?

Devirelim de hayatı küçüğüm
Nereden başlasak?
Devrimden mi ?
Aşktan mı?